Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής: Οι φόροι ακυρώνουν το κοινωνικό μέρισμα

Νέο «καμπανάκι» από το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής στην έκθεσή του αναφορικά με τον προϋπολογισμό.

  
Την επιμονή της κυβέρνησης να εμφανίζει στον προϋπολογισμό υψηλότερα πρωτογενή πλεόνασμα ακόμη και από τον ήδη εξαιρετικά υψηλό μνημονιακό στόχο (3,8% έναντι 3,5%) στηλιτεύει στην έκθεσή του το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής. Στην έκθεση που συνέταξε με αφορμή την κατάθεση του προϋπολογισμού στη Βουλή υποστηρίζει ότι αυτή η τακτική «συνεπάγεται υπερβολική λιτότητα και επηρεάζει αρνητικά την ανάπτυξη».

Το γραφείο προϋπολογισμού… τσαλακώνει και το προφίλ υπεράσπισης των φτωχών που θέλει να καλλιεργήσει η κυβέρνηση. Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Τη γενική στόχευση ως προς την κοινωνική διάσταση υπηρετεί μεν η εφαρμογή του Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης και η διανομή του «κοινωνικού μερίσματος», αλλά αυτήν ακριβώς αντιστρατεύονται άλλα μέτρα που προβλέπει το ίδιο το Σχέδιο Προϋπολογισμού (π.χ. η σαφής προτίμηση υπέρ των έμμεσων φόρων, ειδικά όσο οι έμμεσοι φόροι δεν χρηματοδοτούν αναδιανεμητικές μεταβιβάσεις, η κατάργηση των μειωμένων συντελεστών στα νησιά, η μείωση του επιδόματος θέρμανσης κ.α».

Αυστηρή κριτική και για τη φορολογική πολιτική: «Το Σχέδιο Κρατικού Προϋπολογισμού 2018 συνεχίζει τη φοροκεντρική προσαρμογή για την επίτευξη του στόχου ως προς ένα πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ σύμφωνα με το τρέχον πρόγραμμα». Όπως αναφέρεται: η συντριπτική υπεροχή της στάθμισης των παρεμβάσεων στα φορολογικά έσοδα σε σχέση με τις συνολικές δημοσιονομικές παρεμβάσεις βασίζονται κυρίως σε αυξήσεις φορολογικών εσόδων παρά σε μόνιμες περικοπές πρωτογενών δαπανών.

Ειδικότερα όπως αναφέρεται μεταξύ άλλων στην έκθεση: «Η επιστημονική επιτροπή του Γραφείου εκφράζει την ανησυχία της για την επίμονη επιδίωξη υψηλότερων του στόχου (και των δεσμεύσεων της χώρας) πρωτογενών πλεονασμάτων» επισημαίνεται στην εισαγωγή της έκθεσης και προστίθεται: «Προφανώς συνεπάγονται υπερβολική λιτότητα και επηρεάζουν αρνητικά την ανάπτυξη. Όμως επηρεάζουν και τα διαπραγματευτικά περιθώρια της χώρας, επιτρέπουν στην κυβέρνηση να διοχετεύσει πόρους σε στόχους που έχουν για την ίδια πολιτική προτεραιότητα και οδηγούν στη δημιουργία ταμειακών αποθεμάτων, ιδίως για τη μεταβατική περίοδο μετά τη λήξη του Μνημονίου».

Σε άλλο σημείο της έκθεσης αναφέρεται: «Σύμφωνα με το Σχέδιο Προϋπολογισμού, στόχος είναι να συζευχθεί η «δημοσιονομική υπευθυνότητα με κοινωνική δικαιοσύνη». Με τη διπλωματική διατύπωση «υπευθυνότητα», εννοείται η εφαρμογή των όσων έχουν συμφωνηθεί στο τρίτο πρόγραμμα προσαρμογής. Όπως όμως έχει υποστηριχθεί, ο συνδυασμός λιτότητας και αδικίας μειώνει τις πιθανότητες επιτυχίας ενός προγράμματος προσαρμογής».

Σημειώνεται ότι πρόκειται για τελευταία έκθεση που δημοσιεύει το Γραφείο Προϋπολογισμού με επικεφαλής τον Παναγιώτη Λαργκόβα, καθώς δεν αναμένεται να ανανεωθεί η θητεία του που λήγει τον Νοέμβριο.


Διαβάστε την έκθεση εδώ























thetoc.gr

Το αμίλητο νερό


Στον προϋπολογισμό προβλέπεται η πώληση των εταιρειών υδάτων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Θα περίμενε κανείς να δει κινητοποιήσεις και μαύρα πανιά. Πρωτοβουλίες να φτιάχνουν ανθρώπινες αλυσίδες. Μανούλες να δηλώνουν ότι δεν θα ρισκάρουν το νερό του παιδιού τους. Τίποτα. Ούτε κουβέντα

Του Κώστα Γιαννακίδη

Στις δημοτικές εκλογές του 2014, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε υποστηρίξει κάτι σαν «δημοψήφισμα» στη Θεσσαλονίκη. Επρόκειτο για μία πρωτοβουλία πολιτών που αντιδρούσαν στην ιδιωτικοποίηση της εταιρείας υδάτων.

Την ίδια στιγμή, στελέχη του κόμματος, ήταν στα κανάλια ισχυριζόμενα ότι σε όλο τον κόσμο τα δίκτυα ύδρευσης βρίσκονται υπό τον έλεγχο του Δημοσίου. Ελεγαν ψέματα, φυσικά. Στις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές χώρες οι ιδιώτες ελέγχουν ή συμμετέχουν στην εκμετάλλευση του δικτύου. Ο Λάκης Λαζόπουλος σήκωνε το δάχτυλο και προειδοποιούσε: «Θέλουν να μας πάρουν το νερό για να μπορούν να μας απειλήσουν με δίψα». Αργότερα, όταν κέρδισε τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ, υπαινίχθηκε ότι η κυβέρνηση εκβιάζεται από τους Γερμανούς που μπορούν, ανά πάσα στιγμή, να ρίξουν επικίνδυνα χημικά στους ταμιευτήρες της ΕΥΔΑΠ.

Στον προϋπολογισμό του 2018 έχουν εγγραφεί προβλέψεις για την πώληση των εταιρειών υδάτων στην πρωτεύουσα και στη Θεσσαλονίκη – και στις δύο εταιρείες ήδη συμμετέχουν ιδιώτες. Είναι μία αναπόφευκτη και συνάμα σωστή απόφαση της κυβέρνησης. Και δεν ακούγεται τίποτα. Απολύτως τίποτα. Ούτε φωνή, ούτε ψίθυρος. Περισσότερος θόρυβος σηκώνεται όταν τρία παιδάκια παίζουν «Μονόπολη» και το ένα αγοράζει την Εταιρεία Υδάτων.

Δεν σας λέω κάτι καινούργιο, το βλέπετε συνέχεια δίπλα σας. Οι πονηροί πολιτευτές, αφού εξαπάτησαν την κοινή γνώμη, έβαλαν κοστούμι και συζητούν πώς θα αξιοποιήσουν τα assets της δημόσιας περιουσίας. Συνεπώς τότε, το 2014, είχες να κάνεις είτε με απατεώνες, είτε με αδαείς που παρασύρθηκαν από τις αυταπάτες τους. Αλλά, ως γνωστόν, «δεν κατέστρεψαν αυτοί τη χώρα», σωστά; Αλλωστε πλέον έχουν αλλάξει και οι προτεραιότητες. Τώρα η χώρα μπορεί να ξεπουληθεί σε τιμές ευκαιρίας, αρκεί να μην κυβερνήσουν οι νεοφιλελεύθεροι.

Το νερό, λοιπόν, πωλείται. Και δεν ανοίγει μύτη. Θα περίμενε κανείς να δει κινητοποιήσεις και μαύρα πανιά. Πρωτοβουλίες πολιτών να φτιάχνουν ανθρώπινες αλυσίδες. Μάνες να δηλώνουν ότι δεν θα ρισκάρουν το νερό του παιδιού τους. Συνταξιούχους, με ένα λογαριασμό στο χέρι, να λένε ότι θα διψάσουν. Τίποτα. Ούτε κουβέντα.

Δύο πράγματα συμβαίνουν. Πρώτον, εκείνοι που έβγαζαν τους ανθρώπους στον δρόμο, κατάφεραν να δουν το ονοματάκι τους δίπλα στου Καρανίκα, σε ΦΕΚ. Δεύτερον, οι πολίτες που είχαν φάει το δόλωμα, κουράστηκαν, απογοητεύτηκαν και πολλοί σήμερα αισθάνονται κορόιδα.

Ολο αυτό, είναι σαν να σηκώνεις το καπάκι ενός ρολογιού και να παρακολουθείς πώς δουλεύει ο μηχανισμός. Ο χρόνος περνάει, ούτως ή άλλως. Ομως η αίσθηση που έχεις εσύ, είναι αυτή που σου δίνουν οι δείκτες, κινούμενοι από γρανάζια. Συνηθίζουμε να λέμε ότι τα κόμματα ανιχνεύουν στην κοινή γνώμη τάσεις, πάνω στις οποίες προσαρμόζουν την πολιτική τους. Ναι, αλλά εν τέλει, δεν υπάρχει τίποτα αυθόρμητο στη λαϊκή αντίδραση που μετουσιώνεται σε ακτιβισμό. Μπορεί να υπάρχει η διάθεση, αλλά δεν θα εκδηλωθεί χωρίς το μηχανισμό και τη μεθόδευση πίσω από αυτόν.


Η δυσφορία του 2014 έγινε καταλλαγή και σιωπή το 2017. Είναι μία εξαιρετική περίπτωση, ένα υπόδειγμα χειραγώγησης μαζών. Αύριο μπορεί να κυβερνάει ο Μητσοτάκης και οι σημερινοί κυβερνώντες να τον κατηγορούν για την πώληση του νερού -τίποτα δεν αποκλείεται. Αισθάνεσαι φρίκη όταν διαπιστώνεις πόσο εύκολα οι άνθρωποι ακολουθούν τη μπαγκέτα. Αλλά συνάμα είναι υπέροχο όταν την κρατάς εσύ.    







































protagon.gr

Κλαίμε νεκρούς ή όχι;


Αν ήταν Ευρώπη θα συγκεντρωνόταν πλήθος με κεράκια και θα γέμιζε η λάσπη της Μάνδρας λουλούδια. Και ο Πρόεδρος εκεί και ο Πρωθυπουργός εκεί. Ολοι να τιμάνε νεκρούς ως στοιχειώδες. Αλλά εμείς; Μόνο μέσω της οθόνης θα εκφράσουμε συναίσθημα στους συγγενείς; Πότε στεγνώσαμε ως ράτσα;

 γράφει η Ρέα Βιτάλη

Γυναίκα και φύση, ίδιο τοπίο. Φορούσε ένα παλιωμένο, μαυροφθαρμένο, αναμαλλιασμένο παλτό. Είχε όσες ρυτίδες μπορεί να χωράει ένα πρόσωπο χωράφι. Είχε γερμένους τους ώμους της. Ήταν όλη πόνος. «Μου ξεριζώθηκε η ψυχή μου» έλεγε και περπατούσε μικρά βήματα σαν όπως δεν σε χωράει ο τόπος να σταθείς. Ηταν Ηλέκτρα. Ηταν Φόνισσα του Παπαδιαμάντη, που έτρεχε σε δάσος. Το μέσα της δάσος. Ηταν αρχαία γυναίκα.

«Δεν ένοιωσα έτσι, ούτε για τον άνδρα μου, ούτε για τα πεθερικά μου» μονολογούσε στον εαυτό της καταμετρώντας θανάτους στη ζωή της. «Τώρα με τον γιό μου ξεριζώθηκε η ψυχή μου» και κατέληξε «Σε τούτον τον καταραμένο τόπο». Και το τοπίο όλο, ήταν αυτό που σκηνοθέτης θα επέλεγε για να δείξει την έννοια «καταραμένος τόπος». Ηταν τοπίο, αδελφοί Ταβιάνι. Μόνο γκρι και μαύρο. Μόνο λάσπη, βουνό λάσπη και κάτι άγρια μηχανήματα στο βάθος, να σκάβουν λάσπη.

Η γυναίκα μπήκε μέσα μου. Περπατώ περπατώ εις το δάσος της καθημερινότητάς μου, εδώ η γυναίκα, μέσα στο μυαλό μου, εδώ η γυναίκα, ανάμεσα στα στήθη μου. Είκοσι ένας οι νεκροί στη Μάνδρα Αττικής. Ενας νεκρός και ο δικός της νεκρός. Κλαίμε ακόμα νεκρούς σε τούτον τον καταραμένο τόπο; Δείχνουμε ως Πολιτεία, με κάποιο τρόπο τη συμπαράστασή μας στο πένθος των συγγενών; Στους πόσους νεκρούς αρχίζουμε να έχουμε αντιδράσεις ανθρώπου προς άνθρωπο; Αρχισε να μετράς αργά αργά ως το 21… Στο 10, 11 θα βαρεθείς και θα σταματήσεις.

Τόσο κενοί συναισθημάτων; Τόσο κούφιοι πόνου; Εμείς, οι αναψοκοκκινισμένοι για όλα. Εμείς, οι ακραία δραματικοί. Εμείς, οι αιώνιοι, για όλα μοιρολογίστρες. Πότε στεγνώσαμε ως ράτσα;

Αν ήταν Αμερική θα υπήρχαν στη σειρά τα φέρετρα. Θα υπήρχε ησυχία. Θα υπήρχε τελετή. Ο πρόεδρος, η Μελάνια με τη ψιλή της γόβα… Αλλού για αλλού η Μελάνια, αλλά τι σημασία έχει; Το κράτος υπάρχει, είτε με Μελάνιες είτε χωρίς… Κράτος. Πολιτεία.

Αν ήταν Ευρώπη θα συγκεντρωνόταν πλήθος με κεράκια και θα γέμιζε η λάσπη λουλούδια. Και ο Πρόεδρος εκεί και ο Πρωθυπουργός εκεί. Ολοι να τιμάνε νεκρούς ως στοιχειώδες. Πολιτισμένων και άγριων φυλών. Εμείς; Μέσω της οθόνης θα εκφράσουμε συναίσθημα στους συγγενείς;

Υπήρξαν όντα οι νεκροί της Μάνδρας; Εχουν οικογένειες; Ή θα τους αντιμετωπίσουμε ως αφηρημένη έννοια; Αραγε ο Πρωθυπουργός το «τελείωσε», μέσω σύνδεσης Βουλής, ξεπετώντας θλίψη στην αρχή της ομιλίας του και μετά αναφέρθηκε στο πλεόνασμα που κατόρθωσε και όλα εντάξει; Λες να ξαναπεί κάτι, όταν σήμερα-αύριο θα αυτοκαμαρωθεί για το βραβείο που έλαβε από τας Ευρώπας; Γιατί να μην τον βραβεύσουν; Βρήκαν, επιτέλους, τον δικό τους άνθρωπο. Ολα γίνονται αναίμακτα και ήσυχα. Σε τούτον τον καταραμένο τόπο.


Φιγούρα γυναίκας φύγε από μέσα μου. Τόσο μόνη σε λάσπης τοπίο. Με ξεριζωμένη ψυχή. Ηταν Ηλέκτρα, ήταν Φόνισσα του Παπαδιαμάντη, ήταν ηρωίδα από έργο των αδελφών Ταβιάνι. Ντροπή σου Ρέα. Ήταν μια γυναίκα από τη Μάνδρα Αττικής που έκλαιγε τον ακριβό της, τον πολύτιμό της. Ήταν μόνη.   






















protagon.gr

Το κόλπο του Ευκλείδη


Του Γιάννη Παντελάκη

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, επιχειρεί ένα ακόμα κόλπο. Να προχωρήσει σ' ένα νέο μεγάλο κύμα ιδιωτικοποιήσεων χωρίς παράλληλα αυτό να προκαλέσει αρνητικές εντυπώσεις –και ενδεχομένως αντιδράσεις - στο αριστερό ακροατήριο που έχει απομείνει στον ΣΥΡΙΖΑ. Στον προϋπολογισμό που κατέθεσε, προβλέπονται 2,74 δισ. ευρώ έσοδα για τη νέα χρονιά από ιδιωτικοποιήσεις που θα πραγματοποιηθούν, ωστόσο μένει αδιευκρίνιστο μέσα από τα κείμενα του προϋπολογισμού από που συγκεκριμένα θα προέλθουν αυτά τα χρήματα. Ποιες επιχειρήσεις δηλαδή θα πουληθούν.

Από ένα δημοσιογραφικό ρεπορτάζ, εύκολα προκύπτει ποιες επιπλέον δημόσιες επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια ιδιωτών. Άλλωστε είναι γνωστό μέσα από το μνημόνιο των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, για ποιες επιχειρήσεις υπάρχουν σαφείς δεσμεύσεις ότι θα φύγουν από το κράτος. Όμως, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, δεν θέλει να το δουν γραμμένο και στον προϋπολογισμό που υπογράφει, όπως δεν το θέλουν και οι βουλευτές που πρόκειται να πάνε τις γιορτές στις εκλογικές τους περιφέρειες και θα βρεθούν απέναντι από ψηφοφόρους.

Τα μεσάνυχτα της 22ας Δεκεμβρίου, η απόλυτα αρραγής κυβερνητική πλειοψηφία, θα ψηφίσει το νέο προϋπολογισμό. Οι κυβερνητικοί βουλευτές και ιδιαίτερα εκείνοι του ΣΥΡΙΖΑ θα γνωρίζουν με ακρίβεια ποιες δημόσιες επιχειρήσεις θα ιδιωτικοποιηθούν για ν' αποφέρουν τα 2,4 δισ. ευρώ στα δημόσια ταμεία, όπως προβλέπεται. Στο κείμενο του προϋπολογισμού που θα έχουν ψηφίσει όμως, δεν θα υπάρχουν αυτά τα στοιχεία. Περιγράφονται οι ιδιωτικοποιήσεις που έχουν ήδη αρχίσει με κάποια προβλεπόμενα έσοδα για το 2018 (Εγνατία Οδός, μαρίνες Αλίμου, Θεσσαλονίκης, Χίου κ.ο.κ.), αλλά όχι και αυτές την πώληση των οποίων έχει δρομολογήσει η κυβέρνηση αλλά δεν θέλει να γίνει μεγάλη συζήτηση γι αυτές.



Το ρεπορτάζ αναφέρει ότι η κυβέρνηση αναμένει τα έσοδα από τις πωλήσεις του 30% του Ελ.Βενιζέλου, το 35% των ΕΛΠΕ, το 65% της ΔΕΠΑ, το 17% της ΔΕΗ, τη τη μεταφορά πολλών ΔΕΚΟ στο υπερταμείο, κ.α. Ωστόσο, οι ιδιωτικοποιήσεις αυτές θα επιχειρηθεί να γίνουν με τον γνωστό υπόγειο τρόπο που ακολουθεί η κυβέρνηση. Χωρίς μεγάλη φασαρία. Με τον τρόπο αυτό και με ιδιαίτερα περιορισμένες αντιδράσεις άλλωστε, προχώρησε η κυβέρνηση στα περίπου τρία αυτά χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία στο μεγάλο κύμα ιδιωτικοποιήσεων το οποίο θα ζήλευε και η Θάτσερ.

Αν κάτι είναι σίγουρο, αυτό είναι πως όλες οι ιδιωτικοποιήσεις θα προχωρήσουν, η κυβέρνηση το επιδιώκει περισσότερο απο τον καθένα ώστε να ολοκληρωθεί το πρόγραμμα τον επόμενο Αύγουστο και να συζητηθεί με τους δανειστές το θέμα αντιμετώπισης του χρέους. Και το τυπικό (αλλά όχι ουσιαστικό) τέλος του μνημονίου, αλλά και το θέμα του χρέους θ αποτελέσουν τα επικοινωνιακά κυβερνητικά χαρτιά που θα πουληθούν στην προεκλογική περίοδο που δεν βρίσκεται πιο μακρυά από το επόμενο φθινόπωρο.  Όμως, δεν θεωρούν αναγκαίο –το αντίθετο- ν' ανοίξει μια νέα συζήτηση με ενδεχόμενες αντιδράσεις για τις μεγάλες ιδιωτικοποιήσεις στις οποίες θα προχωρήσουν.


Είναι αλήθεια ότι μεγάλες πληθυσμιακά ομάδες πολιτών, σε αρκετές περιπτώσεις έχουν παραπλανηθεί από ανάλογες επικοινωνιακές τακτικές. Ενδεχομένως αυτό να επαναληφθεί και με το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων. Ωστόσο, δεν θα αποτελούν αυτές, τουλάχιστον για την πλειονότητα της κοινωνίας, το βασικό διακύβευμα των εκλογών. Αλλά, η μεγέθυνση της φτωχοποίησης, οι κομμένες για μια ακόμα φορά συντάξεις, οι σκληροί φόροι και οι νέες θέσεις εργασίας των 400 ευρώ. Αυτά θα κρίνουν τις επόμενες εκλογές… 






















liberal.gr

Χολέρα και πείνα απειλούν 1 εκατομμύριο ανθρώπους στην Υεμένη


Aνθρωπιστική κρίση ασύλληπτων διαστάσεων



Ένα εκατομμύριο άνθρωποι στην Υεμένη κινδυνεύουν από νέα επιδημία χολέρας και άλλες ασθένειες που οφείλονται στην έλλειψη πόσιμου νερού, ενώ εκφράζονται φόβοι ότι μέχρι το τέλος του 2017 μπορεί να πεθάνουν 50.000 παιδιά λόγω της πείνας και των ασθενειών. Η κατάσταση στη χώρα της Μέσης Ανατολής έχει επιδεινωθεί μετά τον αποκλεισμό των αεροδρομίων και των λιμανιών από τον συνασπισμό υπό τη Σαουδική Αραβία.

Ο αποκλεισμός επιβλήθηκε στις 6 Νοεμβρίου, έπειτα από επίθεση ανταρτών με πυράυλους που στόχευαν την πρωτεύουσα της Σαουδικής Αραβίας, Ριάντ, ενέργεια που είχε τη στήριξη και των ΗΠΑ.

Εξαιτίας της έλλειψης καυσίμων οι πόλεις Χοντέιντα, Σαάντα και Ταΐζ, δεν έχουν πόσιμο νερό.

«Περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι στερούνται τώρα καθαρό νερό και αποχέτευση σε πολυσύχναστα αστικά περιβάλλοντα σε μια χώρα που σιγά-σιγά αναδύεται από τη χειρότερη επιδημία χολέρας στη σύγχρονη εποχή», δήλωσε ο Αλεξάντερ Φάιτε, επικεφαλής της αντιπροσωπείας του Ερυθρού Σταυρού στην Υεμένη.

Επίσης, κι άλλες μεγάλες αστικές πόλεις, συμπεριλαμβανομένης της πρωτεύουσας Σαναά κινδυνεύουν να βρεθούν στην ίδια κατάσταση σε λιγότερο από δύο εβδομάδες, εκτός εάν οι εισαγωγές βασικών αγαθών αρχίσουν αμέσως.

Επίσης, ο αποκλεισμός επιδείνωσε την κατάσταση λιμού που υπάρχει σε μεγάλο μέρος της χώρας, στην οποία υπάρχει τον τελευταίο χρόνο και επιδημία χολέρας, η οποία είναι αδύνατο να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά, λόγω του εμφυλίου πολέμου, των ελλείψεων σε φάρμακα και ιατρικό υλικό και των ζημιών που έχουν προκληθεί στο σύστημα υγείας της χώρας.



AP Photo, File

Σύμφωνα με την οργάνωση «Save the Children», περισσότερα από 50.000 παιδιά στην Υεμένη αναμένεται να πεθάνουν μέχρι το τέλος του έτους ως αποτέλεσμα ασθένειας και πείνας.

Συνολικά επτά εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται στο όριο της πείνας στην χώρα. Υπολογίζεται ότι 130 παιδιά πεθαίνουν καθημερινά στην Υεμένη και περίπου 400.000 παιδιά θα χρειαστούν θεραπεία για οξύ υποσιτισμό φέτος, ανέφερε η φιλανθρωπική οργάνωση.

Έπειτα από τις διεθνείς πιέσεις, την παρέμβαση του ΟΗΕ και την κατακραυγή, η Σαουδική Αραβία αποφάσισε να άρει τον αποκλεισμό, ώστε να φτάσει ανθρωπιστική βοήθεια. Ωστόσο, η Σαουδική Αραβία πραγματοποιεί επιχειρήσεις ενάντια των ανταρτών με αποτέλεσμα σήμερα μόνο έπειτα από αεροπορική επιδρομή να χάσουν τη ζωή τους τουλάχιστον 21 άτομα στα δυτικά και βορειοδυτικά.

Αεροπλάνο έπληξε λεωφορείο στην περιοχή Ελ-Ζάχερ σκοτώνοντας έξι πολίτες, ενώ τουλάχιστον 15 άνθρωποι σκοτώθηκαν σε άλλη αεροπορική επιδρομή σε μια αγορά της βορειοδυτικής επαρχίας Χάτζα, που ελέγχεται από τους σιίτες αντάρτες.

Τα τελευταία δύο χρόνια, περισσότεροι από 10.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 3 εκατομμύρια έχουν εκτοπιστεί εξαιτίας του εμφυλίου πολέμου, του λιμού και της χολέρας.

Photo: Salem Abdullah Musabih, 6, is held by his mother as she sits on a bed at a malnutrition intensive care unit at a hospital in the Red Sea port city of Hodaida, Yemen September 11, 2016. REUTERS/Abduljabbar Zeyad TPX IMAGES OF THE DAY SEARCH “FAMINE YEMEN” FOR THIS STORY. SEARCH “WIDER IMAGE” FOR ALL STORIES.
















 Efsyn  

Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

Βραβείο ντροπής στον Τσίπρα από τους δικηγόρους του Παρισιού. Ντροπή τους!


Δεν ξέρω τι άκρες έχει ο ΣΥΡΙΖΑ με τους δικηγόρους του Παρισιού, αλλά ξέρω ότι ο Δικηγορικός Σύλλογος της Πόλης του Φωτός επιβεβαιώνει εκείνους που λένε «μην κατηγορείτε τους Έλληνες επαγγελματίες γιατί δεν ξέρετε πόσο αξιολογότεροι είναι από πολλούς ξένους». Η βράβευση του κ Τσίπρα από το συγκεκριμένο σωματείο για «Δέσμευση στο Ευρωπαϊκό ιδεώδες» μπορεί να εκληφθεί μόνο σαν βρισιά και περιφρόνηση στον ελληνικό λαό και στην έννοια τους ιδεώδους. Και σαν επιβράβευση του πολιτικού αμοραλισμού, της δειλίας και της πολιτικής ανηθικότητας. Οι δικηγόροι του Παρισιού θα έπρεπε να ντρέπονται!

Ντροπή, γιατί θα άξιζε τον κόπο να ξέρουν οι δικηγόροι του Παρισιού, ότι επαγγελματικά σωματεία στην Ελλάδα βράβευαν πρωθυπουργούς κυρίως επί χούντας! Και ότι τα επαγγελματικά σωματεία στην Ελλάδα έχουν τρυπήσει σόλες παπουτσιών να πορεύονται τα τελευταία χρόνια για να υπερασπιστούν τα υποτιθέμενα ευρωπαϊκά ιδεώδη στις εργασιακές σχέσεις και στα κοινωνικά δικαιώματα. Τα οποία οι κυβερνήσεις, με προεξάρχουσα αυτή του κ Τσίπρα, έχουν καταπατήσει και κουρελιάσει για να μη χάσουν τις καρεκλίτσες τους.

Ντροπή, γιατί οι δικηγόροι του Παρισιού θα όφειλαν να ξέρουν ότι ο κ Τσίπρας, σαν ορκισμένος κομμουνιστής και μάλιστα αριστεριστής, δεν έχει κανένα ευρωπαϊκό ιδεώδες εκτός από της ιδεολογίας του. Επιπλέον, θα όφειλαν να ξέρουν, ότι ο συγκεκριμένος πολιτικός έχει αποδείξει στην πράξη ότι δεν έχει κανένα ιδεώδες εκτός από της διατήρησης της εξουσίας. Εκτός αν αυτό βραβεύουν.

Ντροπή, γιατί οι δικηγόροι του Παρισιού θα όφειλαν να ξέρουν ότι η ευκολία με την οποία ο κ Τσίπρας λέει και ξελέει και η ευκολία με την οποία άλλα εξαγγέλλει και άλλα κάνει, αποδεικνύουν έναν πολιτικό που δεν είναι ικανός να έχει ιδεώδες εκτός από της kolotoumbas. Για την οποία και έχει γίνει διάσημος πανευρωπαϊκά.

Οι δικηγόροι του Παρισιού θα έπρεπε να ντρέπονται για το θράσος του συλλόγου τους να βραβεύσει τον κ Τσίπρα διότι «αφύπνισε την Ευρώπη το 2015 βάζοντάς την δυναμικά μπρός στις επιλογές της»! Οι Παριζιάνοι δικηγόροι όφειλαν να ξέρουν ότι η Ευρώπη όχι μόνο δεν αφυπνίστηκε, αλλά κατρακύλησε σε ακόμα πιο συντηρητικές κυβερνήσεις σε Ισπανία, Γερμανία, Αυστρία, Πολωνία, Ουγγαρία, Βρετανία, Φινλανδία, Ιταλία και Γαλλία, όπου η ακροδεξιά αύξησε τα ποσοστά της!

Να ντρέπονται για τη βράβευση του κ Τσίπρα οι Παριζιάνοι δικηγόροι και για την ομιλία που τον καλούν να δώσει με θέμα «Το μέλλον της Δημοκρατίας στην Ευρώπη». Ποιάς Δημοκρατίας! Να ντρέπονται γιατί ό άνθρωπος που θα τιμηθεί είναι εκείνος που δεν έχει αφήσει άρθρο για άρθρο του Συντάγματος που να μην έχει περιφρονήσει στο ελληνικό κοινοβούλιο, ενώ η κυβέρνησή του νομοθετεί a la carte και στο πόδι για τους Έλληνες πολίτες.

Να ντρέπονται αν δεν ξέρουν ότι η Δημοκρατία απαιτεί συνέπεια, γενναιότητα και αυταπάρνηση. Αρετές που απουσιάζουν εντελώς από τον πολιτικάντη που βραβεύουν. Να ντρέπονται, γιατί δεν είναι κρυμμένα όλα αυτά ούτε είναι δύσκολο να τα διαπιστώσουν.

Να ντρέπονται τον ελληνικό λαό οι δικηγόροι του Παρισιού. Αυτόν που ο κ Τσίπρας το 2015 καταχρέωσε με 100 δις πρόσθετο χρέος, 85 δις από ένα πρόσθετο μνημόνιο, 99 χρόνια υποθήκευση του ελληνικού πλούτου και τον έριξε σε μεγαλύτερη αφερεγγυότητα από εκείνην που είχε μέχρι τότε. Γιατί, οι ξένες κυβερνήσεις δεν κατηγορούν πολιτικούς. Όλα τα γουρούνια έχουν την ίδια φάτσα. Τους ψηφοφόρους κατηγορούν. Τους λαούς.

Και να ντρέπονται γιατί βραβεύοντας τον κ Τσίπρα επιβραβεύουν μια οικονομικά και κοινωνικά ανθρωποκτόνα πολιτική, που εφαρμόζει σε βάρος του λαού του, έτσι όπως καμιά συντηρητική κυβέρνηση δεν τόλμησε να εφαρμόσει. Και που δεν έχει καμιά σχέση με τα «ευρωπαϊκά ιδεώδη». Εκτός αν τα ευρωπαϊκά ιδεώδη των δικηγόρων του Παρισιού ταυτίζονται με τα οικονομικά ιδεώδη των συστημάτων που λιανίζουν τους πολίτες για να πλουτίζουν οι τραπεζίτες, οι πολιτικάντηδες και οι μεγαλοκεφαλαιούχοι. Ντροπή τους!

Ντροπή τους, γιατί βραβεύοντας έναν αμοραλιστή τον οπλίζουν με το θράσος να συνεχίσει την καθαρά ευκαιριακή πολιτική του, αφού θα έχει βραβευτεί γι αυτήν! Τον αποθρασύνουν. Σε βάρος του ελληνικού λαού!

Αλλά, και το περιοδικό Politique International και οι «σοβαρές προσωπικότητες  στο ΔΣ του», που θα βραβεύσουν τον κ Τσίπρα με το βραβείο «Πολιτικού σθένους» (!) αποδεικνύουν ότι δεν έχει μόνο η Ελλάδα Μέσα Ενημέρωσης με αναλύσεις ντροπής. Είτε από την ανεπάρκεια και την επιπολαιότητα των στελεχών τους να ξέρουν την πραγματικότητα, είτε από ανάγκη εξυπηρέτησης  ποικίλων συμφερόντων.

Ένα απλό ρεπορτάζ να έκανε το περιοδικό θα έβλεπε ότι ο κ Τσίπρας δεν είχε καν το πολιτικό σθένος να επισκευτεί τους κατεστραμμένους από το σεισμό στη Λέσβο, από τις πυρκαγιές στην Αττική και την Πελοπόννησο και από τις πλημμύρες της Μάντρας πριν από λίγες μέρες! Για να μη βρεθεί μπροστά στους πολίτες! Ποιο σθένος!
Ο γενικός διευθυντής του περιοδικού Πατρίκ Βαζμάν έφτασε στο σημείο να υμνεί τον κ Τσίπρα για «το κουράγιο να πάρει αποφάσεις προς όφελος της Ελλάδας και της Ευρώπης», προσθέτοντας ότι «είναι άνδρας με πεποιθήσεις και θάρρος»! Αγνοώντας ο άσχετος ότι αν έμεινε η Ελλάδα στην Ευρώπη το χρωστάει στην ψήφο των κομμάτων της αντιπολίτευσης το καλοκαίρι του 2015, που ψήφισαν με τον ΣΥΡΙΖΑ το τρίτο μνημόνιο, με το οποίο φόρτωσε τη χώρα ο κ Τσίπρας! Αλλιώς η χώρα θα είχε μπεί σε τεράστια περιπέτεια. Εξ αιτίας της επιπολαιότητας του κ Τσίπρα.

Και κανένα κουράγιο δεν βρήκε ο κ Τσίπρας για να κάνει την kolotoumba, για την οποία τον υμνεί ο ανεπαρκής επαγγελματίας κ Βαζμάν. Αν είχε κάνει το ρεπορτάζ που χρειαζόταν θα διαπίστωνε ότι δεν είχε πάρει καν χαμπάρι για τις επιπτώσεις της στιγμής προ της kolotoumbas ο κ Τσίπρας! Ανίδεος και ανυποψίαστος ήταν! Τον αφύπνισαν ο Κ Καραμανλής, ο Γ Στουρνάρας και ο Πρ. Παυλόπουλος, όλοι πολιτικοί των αντίπαλων κομμάτων!

Ένα πράγμα βραβεύουν οι δικηγόροι του Παρισιού και το … σοβαρό περιοδικό: Το απροκάλυπτο θράσος της πολιτικής αφερεγγυότητας. Και την ευκολία, με την οποία ένας πολιτικός – άρα και ένας πολίτης- μπορεί να αλλάζει θέσεις ανάλογα με τη βολή του. Αυτό, μάλιστα. Γιατί, στην Ευρωπαϊκή πολιτική ηθική, μέχρι στιγμής, όποιος πιάνεται να κοροϊδεύει το λαό παραιτείται. Ο κ Τσίπρας και οι χειροκροτητές του απελευθερώνουν πραγματικά τους Ευρωπαίους από αυτό το βάρος. Τώρα, μπορούν όλοι να είναι ανενδείαστα απατεώνες. Και να βραβεύονται κι όλας!

Ντροπή τους!


Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης 













liberal.gr

Ο Έλληνας που δολοφόνησε τον Κένεντι



Στο βαγόνι υπήρχαν κυρίως πρόσφυγες απ’ το Ιράκ, που πήγαιναν στη Γη της Επαγγελίας, την Ευρώπη. Τους παρατηρούσα κι έγραφα στο τετράδιο μου. Ήμουν στο νυχτερινό τρένο από Αθήνα για Θεσσαλονίκη.  Είχα κατέβει για την παρουσίαση του βιβλίου μου κι επέστρεφα στη μοναξιά μου, μετά από τρεις μέρες υπερβολικής δόσης κοινωνικοποίησης.

Απέναντι μου, αφού καθόμουν στην τετραπλή θέση, στη μέση του βαγονιού, είχε κάτσει ένας άντρας στην ηλικία μου, αν και φαινόταν πιο νέος, ίσως εξαιτίας της ισχνότητας του.

Ήταν παλιομοδίτικα ντυμένος, με λευκό πουκάμισο και γιλέκο. Έφερνε στο νου φοιτήτη της Οξφόρδης, τα χρόνια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, κάπως σαν τον Τιούρινγκ ή περισσότερο σαν τον Κάμπερμπατς.

Πέρασε αρκετή ώρα με την ταμπλέτα του, γράφοντας μηνύματα, διαβάζοντας, χαμογελώντας. Κάποια στιγμή την έβαλε στην άκρη κι άνοιξε τη δερμάτινη τσάντα του. Έβγαλε, και ξεκίνησε να διαβάζει, ένα βιβλίο με τίτλο “Schrödinger’s cat”.

Θυμήθηκα μια γελοιογραφία για νερντς της φυσικής και γέλασα. Ο τύπος απέναντι χαμήλωσε το βιβλίο και με κοίταξε.

– Κύριε Σρέντινγκερ, έχω καλά και κακά νέα για τη γάτα σας.

Γέλασε κι εκείνος. Μάλλον ήξερε το ανέκδοτο.

– Είσαι φυσικός; με ρώτησε.

Είχε πολύ παράξενη προφορά. Υπήρχε ένα αναμφίβολο υπόστρωμα αμερικανικότητας, αλλά είχε προφέρει τα σύμφωνα και τα φωνήεντα υπερβολικά καθαρά, σαν κάποιο ανδροειδές από βιβλίο του Φίλιπ Ντικ.

– Όχι, του είπα, απλά μ’ αρέσει να διαβάζω διάφορα. Εσύ; Από πού είσαι; Συγνώμη που ρωτάω, αλλά η προφορά σου…
– Πολιτείες. Συγνώμη, Ηνωμένες Πολιτείες.
– Της Αμερικής μάλλον.
– Ναι, αυτές.

Συστηθήκαμε δια χειραψίας. Τον έλεγαν Τίμοθι Σίμαν. Ελληνικής καταγωγής και ομοφυλόφιλος. Αυτό δεν το είπε, αλλά δεν ήταν δύσκολο να το καταλάβεις. Ίσως γι’ αυτό μου έφερε εξ αρχής στο μυαλό τον Τιούρινγκ.

– Ο παππούς μου επέμενε να μάθω άψογα ελληνικά, αρχαία και νέα, να μιλάω και να γράφω. Πρώτα μίλησα ελληνικά και μετά αγγλικά. Πίστευε ότι η ελληνική γλώσσα βοηθάει τους ανθρώπους να σκέφτονται πιο καθαρά.
– Η γλώσσα και η σκέψη είναι οι δύο όψεις του ίδιου φύλλου, έλεγε ο Ντεσοσίρ. Οπότε μπορεί ο παππούς σου να ‘χει δίκιο.
– Τί έχεις σπουδάσει;
– Τίποτα. Όπως κι ο Κόρμακ Μακάρθι έμεινα στο πανεπιστήμιο όσο χρειαζόταν. Σχεδόν καθόλου.
– Αν ποτέ έρθεις στην Αμερική θα στον γνωρίσω.
– Ξέρεις τον Μακάρθι;
– Με βοήθησε στην τελευταία μου δημοσίευση, για τη σφαγή των Ινδιάνων της Αριζόνα.
– Συγγραφέας είσαι;
– Όχι. Διδάσκω Χαοπολιτική. Chaopolitical science.

Μου εξήγησε το αντικείμενο του διδακτορικού του, αλλά δεν μπορώ να το επαναλάβω, γιατί δεν κατάλαβα και πολλά. Ας πούμε ότι ήταν κάτι σαν την ενοποίηση της πολιτικής επιστήμης και της θεωρίας του χάους.

– Κι εσύ είσαι σίγουρα συγγραφέας.
– Κάνω ό,τι μπορώ με ό,τι έχω.
– Το ίδιο είχε πει κι ο Φίλιπ Ροθ.
– Το ξέρω. Αν είναι να κλέψεις, κλέψε απ’ τους καλύτερους.
– Απ’ τη Θεσσαλονίκη είσαι;
– Μένω εκεί. Αλλά κατάγομαι από Πελοπόννησο.
– Πελοπόννησο. Από πού;
– Δεν το ξέρεις. Ένα χωριουδάκι μαγικό σχεδόν, ανάμεσα στην Αρκαδία και στην Αρχαία Ολυμπία.

Το χαμόγελο έφυγε.

– Ποιο;
– Θάλαττα ήταν το παλιό του όνομα, τώρα το λένε…

Δεν πρόλαβα να τελειώσω. Τα μάτια του άνοιξαν διάπλατα.

– Δεν το πιστεύω! Είσαι απ’ το Λαντζόι;
– Κατάλαβα. Τώρα θα μου πεις ότι είμαστε συγχωριανοί.
– Ακριβώς.
– Ε, δεν μπορεί. Κάποιος εκεί πάνω μας έχει στήσει μια ωραία φάρσα.

Ήταν τρελό. Πηγαίνω στην Αθήνα για πρώτη φορά μετά από δυο χρόνια. Μπαίνω στο νυχτερινό τρένο, κάθομαι στο βαγόνι 5, κι απέναντι μου κάθεται ένας χαοπολιτικός Αμερικάνος που κατάγεται απ’ τη Θάλαττα. Πόσες πιθανότητες υπάρχουν να συμβεί κάτι τέτοιο;

– Πώς σε λένε στο επίθετο; με ρώτησε σαν να ήθελε ν’ αυξήσει τα κέρδη του τζακ-ποτ.
– Βελλεροφόντη.

Απογοητεύτηκε.

– Ωραίο επίθετο. Μυθικό, καλλιτεχνικό. Πρώτη φορά τ’ ακούω.
– Πάλι καλά. Γιατί δεν θα το άντεχα να βγαίναμε και συγγενείς. Θα ‘ταν… τρομαχτικό.

Τότε, απροσδόκητα αν και είχε αργήσει, έσκασε στο μυαλό μου μια ατομική βόμβα και φώτισε κάθε γωνιά.

– Πού διδάσκεις;
– Στο πανεπιστήμιο του Σικάγο.
– Σικάγο! Μήπως ξέρεις κάποιον…

Δεν μπορούσα να το πω. Πάτησα παύση στο βίντεο και ακινητοποίησα τον κόσμο. Το τρένο στάθηκε λίγο πριν τη Λαμία, οι Ιρακινοί κι ο Τίμοθι πάγωσαν στις θέσεις τους, ο πλανήτης σταμάτησε να γυρνάει γύρω απ’ το ήλιο, το σύμπαν σταμάτησε να διαστέλλεται.
Πήρα μερικές ανάσες, πάτησα το play, και μίλησα.

– Μήπως γνωρίζεις κάποιον Θανάση Δόγκα;
– FUCK!

Αυτό ήταν το μόνο που είπε ο Τίμοθι, ένα διόλου ελληνικό fuck, λες κι έβλεπε το τέρας να το επιτίθεται, το τέρας του πεπρωμένου.

– Μα πώς;
– Πρέπει να πιούμε κάτι, είπα και σηκώθηκα.

Πήγαμε στο κυλικείο.

~~

Πήραμε μπύρες και καθίσαμε δίπλα σε μια παρέα πιτσιρικάδων που τραγουδούσαν χρησιμοποιώντας ως κρουστά το τραπέζι και τα καθίσματα.

– First of all you shouldn’t… Συγνώμη, αλλά είμαι ταραγμένος. Κανονικά δεν θα ‘πρεπε να ξέρεις αυτό το όνομα.
– Τι εννοείς όταν λες κανονικά;
– Εννοώ ότι αυτός ο άνθρωπος, ο Θανάσης Δόγκας, δεν υπάρχει.
– Υπήρχε στη Θάλαττα κι έφυγε για…

Ακόμα μια ατομική βόμβα. Το μυαλό μου είχε γίνει θρύψαλα, σαν την Ιαπωνία πριν την παράδοση.

– Seaman; Ο άνθρωπος της θάλασσας; Έχεις κάποια σχέση με τον Θανάση;
– Με τον Θανάση όχι, αφού δεν υπήρξε, αλλά με τον Timothy Seaman έχω. Είναι ο παππούς μου.
– Γάμησε μας! Ο Θανάσης Δόγκας κι αυτός ο Τίμοθι Σίμαν, ο παππούς σου, είναι το ίδιο πρόσωπο;

Δίστασε για λίγο, κοιτώντας ‘με στα μάτια. Μετά το παραδέχτηκε, απλώς κουνώντας το κεφάλι.

– Ο Θανάσης εξαφανίστηκε το 1939. Ποτέ κανείς δεν είχε νέα του, του είπα.
– Ισχύει. Ο Θανάσης Δόγκας σκοτώθηκε το 1943, στη ναυμαχία της Λέιτε.
– Τίμοθι, μου τα μπερδεύεις.
– Σου λέω τι είναι γραμμένο στα αρχεία.
– Αλλά…
– Αλλά το 1943 γεννήθηκε ο Τίμοθι Σίμαν, γεννήθηκε τριάντα χρονών.
– Εντάξει. Μάλλον θα χρειαστούμε πολλές μπύρες. Περίμενε.

~~

Ο Θανάσης Δόγκας συνελήφθη το 1939, για φοροδιαφυγή. Είχε καθαρίσει πολλούς, αλλά δεν υπήρχαν αποδείξεις. Έμεινε στη φυλακή δύο χρόνια, μέχρι που οι Ιάπωνες χόρεψαν χούλα στο Περλ Χάρμπορ. Οι ΗΠΑ μπήκαν στον πόλεμο, ανατρέποντας την πλάστιγγα, που έγερνε προς τον Άξονα μέχρι τότε.

Ο Θανάσης ήταν πολύ καλός δολοφόνος και σίγουρα μπορούσε να προσφέρει περισσότερα στον πόλεμο, παρά στη φυλακή. Του πρότειναν να καταταγεί στους πεζοναύτες και να σβηστεί το ποινικό του μητρώο. Δεν το σκέφτηκε. Λίγες μέρες μετά βρισκόταν στο αεροπλανοφόρο Gambier Bay.

Πολέμησε και αναδείχτηκε. Πώς όμως να δώσεις μετάλλιο σ’ έναν πρώην εγκληματία;

Μετά τη μεγάλη ναυμαχία του Κόλπου της Λέιτε, άνθρωποι της υπηρεσίας ΟSS, Office of Strategic Services, η μαμά της CIA, τον προσέγγισαν. Του πρόσφεραν μια θέση στην Εταιρεία που βρισκόταν υπό κατασκευή και θα υπήρχε επίσημα μόνο το 1947. Ένας δολοφόνος είναι πάντα χρήσιμος.

Όμως έπρεπε να πεθάνει, να εξαφανιστεί, να γίνει κάποιος άλλος. Έπρεπε να σταματήσει να έχει οποιαδήποτε σχέση με τον παλιότερο του εαυτό κι όσους τον γνώριζαν.

Δεν το σκέφτηκε καθόλου. Ο Δόγκας ήταν ένας απ’ τους 2.500 Αμερικάνους που σκοτώθηκαν στη ναυμαχία. Και γεννήθηκε ο Τίμοθι Σίμαν, πράκτορας της Εταιρείας που σύντομα θα ονομαζόταν CIA.

~~

Στη CIA ήταν πολύτιμος, επειδή ήταν αδίσταχτος. Βρέθηκε στο Ιράν, όπου ανατρέψαν με πραξικόπημα τον Μοσαντέκ, καθώς και στη Γουατεμάλα το 1954.

Έζησε και στην Κούβα του Μπατίστα. Όχι όμως ως γκάνγκστερ, αλλά ως επιχειρηματίας -και πράκτορας για όσους ήξεραν. Έφυγε απ’ την Κούβα όταν ο Κάστρο πήρε την εξουσία.

Είχε πολλά συμφέροντα κι ο ίδιος εκεί, οικονομικά, οπότε απ’ το 1959 προσπάθησαν πολλές φορές να ξεκάνουν τον αλογομούρη Φιντέλ. Έγιναν κάποιες δολοφονικές απόπειρες, αλλά δεν πέτυχαν, από καθαρή ατυχία.

Στις 17 Απριλίου έγινε η Απόβαση στον Κόλπο των Χοίρων. Ο Σίμαν ήταν ένας από αυτούς που τη σχεδίασαν. Από εκείνη τη μέρα υπάρχει και η φωτογραφία του.

~~

– Και σίγουρα την έχεις δει, είπε ο Τίμοθι κι έβγαλε την ταμπλέτα του.

Μια γρήγορη αναζήτηση, ενώ χαμογελούσε σιβυλλικά.

– Νάτος! είπε τελικά και γύρισε την ταμπλέτα προς το μέρος μου.

Φυσικά και ήξερα τη φωτογραφία. Ήταν από την επισκεψη του πρωθυπουργικού ζεύγους, Καραμανλής και Μεγαπάνου, στον Λευκό Οίκο.

– Ο Καραμανλής είναι ο Δόγκας; ρώτησα γελώντας.
– Η χαοπολιτική μου θεωρία ασχολείται και μ’ αυτό το φαινόμενο, της παρατήρησης. Τα μάτια μας βλέπουν αυτό που θέλει να δει ο εγκέφαλος. Στη συγκεκριμένη φωτογραφία βλέπεις, εσύ κι ο περισσότερος κόσμος, τα δύο ζευγάρια. Τι ωραία είναι ντυμένη η Αμαλία! Κι ο Κένεντι, πόσο γοητευτικός. Όμως υπάρχουν κι άλλοι στη φωτογραφία.

Πράγματι. Πίσω απ’ την Τζάκι στέκονταν δυο άντρες και μια γυναίκα, που ποτέ δεν τους είδα δώσει σημασία.

– Σε αυτούς τους… ασήμαντους, υπάρχει ένα άτομο που έφερε μεγαλύτερη αναστάτωση στον πλανήτη απ’ τον Καραμανλή.
– Κι αυτός είναι ο Θανάσης Δόγκας;
– Ο Τίμοθι Σίμαν, για να ακριβολογούμε. Είναι ο τύπος στη μέση.

Τον κοίταξα καλύτερα.

– Δεν μοιάζει με τη φωτογραφία απ’ το Σικάγο.
– 1961 Είναι πενήντα χρονών. Και υπάλληλος του κράτους.

Γέλασε και σηκώθηκε να φέρει μπύρες, αφήνοντας μου την ταμπλέτα.

Σίγουρα ο Σίμαν δεν είχε τίποτα απ’ τη λάμψη του εικοσάχρονου γκάνγκστερ. Φαινόταν τόσο βαρετός, τόσο… μεσήλικας. Όμως τα φαινόμενα απατούν.

– Γιατί λες ότι ο Θαν, ο Σίμαν είναι ο πιο σημαντικός αυτής της φώτο; ρώτησα τον Τίμοθι. Στην υγειά μας.
– Στην υγεία μας. Θα σου πω.

~~

Στην Απόβαση στον Κόλπο των Χοίρων πήραν μέρος πράκτορες της CIA και στρατολογημένοι Κουβανοί εξόριστοι. Εκείνοι μισούσαν τον Κάστρο όσο τίποτα άλλο. Όμως για να πετύχει η επιχείρηση χρειάζονταν και τη στήριξη της αεροπορίας, η οποία δεν εκτελούσε εντολες της Εταιρείας.

Ο Τίμοθι Σίμαν περίμενε να τελειώσει η εθιμοτυπική συνάντηση με τον Έλληνα πρωθυπουργό. Μόλις έφυγαν οι κάμερες πλησίασε τον πρόεδρο και του είπε στο αυτί ότι ξεκίνησε η απόβαση στην Κούβα.

Ο Κένεντι εξοργίστηκε. Ήταν τρεις μήνες πρόεδρος και δεν ήξερε πώς κινούνται οι υπηρεσίες. Ρώτησε ποιος έκανε κάτι τέτοιο, χωρίς την άδεια του.

Ο Σίμαν του εξήγησε και του είπε πως χρειάζονταν αεροπορική κάλυψη για να γίνει η Κούβα αμερικανική, δημοκρατική είπε συγκεκριμένα.

– Η επιχείρηση ακυρώνεται! είπε αποφασιστικά ο Κένεντι.

Ο Σίμαν έφερε αντιρρήσεις. Υπήρχαν Αμερικάνοι εγκλωβισμένοι στο νησί, έπρεπε να προχωρήσουν.

– Πώς σε λένε; τον ρώτησε ο Κένεντι.
– Σίμαν, κύριε.
– Λοιπόν, Σίμαν… Το αμερικανικό κράτος δεν έχει πια ανάγκη τις υπηρεσίες σου.

Χάρη στην ολιγωρία του Κένεντι ο Κάστρο θριάμβευσε, ξανά. Οι αιχμάλωτοι Αμερικάνοι εξαγοράστηκαν. Ο Σίμαν και οι υπόλοιποι πράκτορες που είχαν πάρει μέρος στον σχεδιασμό υποβιβάστηκαν, ώστε να υποχρεωθούν σε παραίτηση.

Ο ίδιος ο Σίμαν βρέθηκε να διδάσκει σε κάποιο κολέγιο θηλέων, στο Τέξας, σε άδειες αίθουσες.

Τότε ξεκίνησε να μετράει αντίστροφα ο χρόνος, για τον πιο γοητευτικό πρόεδρο της Αμερικής. Θα χρειαζόταν να εμπλακεί κι ένας πιτσιρικάς, ο Λη Χάρβεϊ Όσβαλντ.

Η συνέχεια: “JFK 2ο μέρος – Ο Λη Χάρβεϊ Όσβαλντ και ο άνθρωπος με την ομπρέλα” http://www.nostimonimar.gr/jfk2/

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~






Γελωτοποιός